Wiara w ponadnaturalny charakter samogłodzenia
Zjawisko celowego i dobrowolnego głodzenia się niebędące objawem choroby, która uzasadniałaby brak łaknienia, a znajdujące uzasadnienie zdrowotne czy tez estetyczne opisywano już w starożytności (Wiatrowska, 2009). Literatura podaje, że Starożytni Grecy głodem walczyli z pożądaniem, a Rzymianki dla osiągnięcia bądź zachowania smukłej sylwetki powszechnie robiły sobie posty lub aplikowały wymioty. W średniowieczu stosowanie tych dobrowolnych ograniczeń ilości czy rodzaju spożywanych pokarmów znajdowało uzasadnienie religijne. Czytamy, że „zdyscyplinowanie i dążenie do doskonałości poprzez zaprzeczenie potrzebom ciała stanowiły prawdopodobnie wyraz ówczesnych norm moralnych i kulturowych kształtowanych przez teocentryczny system wartości” (Wiatrowska,2009, za: Włodarczyk-Bisaga, s.11). U schyłku wieków średnich, wśród kobiet przypadki „świętego jadłowstrętu” (anorexia mirabilis) stały się zjawiskiem powszechnym, jednak trudno jednoznacznie określić, czy były odpowiednikami jadłowstrętu psychicznego. Wiarę w ten ponadnaturalny charakter samogłodzenia się osłabiły rewolucja techniczna wraz z towarzyszącym jej procesem sekularyzacji. Patologie tego zjawiska coraz częściej podkreślano w różnych pojawiających się rozprawach medycznych. Długotrwałe samogłodzenie się było przedmiotem wielu opracowań i doniesień. W XVI wieku opisano chlorosis, jako „chorobę występującą wśród młodych kobiet z objawami charakterystycznymi dla jadłowstrętu psychicznego, zaś w XIX wieku Chipley opublikował pracę poświęconą sitomanii, czyli lękowi przed jedzeniem”(Wiatrowska, 2009, s.11). Psychiatryczny termin anorexia nervosa wprowadzili dwaj lekarze: Laseque w 1873 roku, a rok później Gull.
Bulimia jako chorobliwe uczucie głodu
Bulimia psychiczna (z gr. boulimia), czyli chorobliwe, wzmożone uczucie głodu, obżarstwo. Bulimis określenia oznaczającego „byczy apetyt”, jako pierwszy użył w II wieku naszej ery Gallen, który opisywał tę jednostkę chorobową występowaniem nienasyconego głodu wywoływanego kwasami żołądkowymi, który wysyła do mózgu fałszywe sygnały. Trudno dziś jednoznacznie określić, czy opisywana przez Gallena jednostka nozologiczna była klinicznym odpowiednikiem bulimii psychicznej. W XIX wieku wszelkie objawy bulimiczne opisywano w kontekście histerii, cukrzycy, depresji, malarii, narkomanii czy alkoholizmu. Dopiero w 1973 roku pojawił się pierwszy naukowy opis objawów choroby, a jednostka psychiatryczna pod nazwą bulimia nervosa pojawiła się stosunkowo niedawno, bo w 1979, a status autonomicznego zespołu klinicznego uzyskała w 1987 roku (Wiatrowska, 2009).