O mnie

Doświadczenie

Certyfikowany specjalista psychoterapii uzależnień (wykształconym kierunkowo według standardów obowiązujących na uczelniach akredytowanych przez Państwową Agencję Rozwiązywania Problemów Alkoholowych (PARPA) oraz psychoterapeutą poznawczo-behawioralnym. Ukończyłem studia pedagogiczne – I stopnia specjalność resocjalizacja i aktywizacja społeczna (praca dyplomowa nt. międzypokoleniowej transmisji alkoholizmu), II stopnia specjalność opiekuńczo-wychowawcza (praca dyplomowa nt. zjawiska ortoreksji) oraz czteroletnią podyplomową Szkołę Psychoterapii "Crescentia". Jestem członkiem Polskiego Stowarzyszenia Terapeutów Terapii Skoncentrowanej na Rozwiązaniach (PST-TSR), Polskiego Towarzystwa Terapii Poznawczej i Behawioralnej (PTTPB) oraz Polskiego Towarzystwa Terapii Motywującej (PTTM).

Swoje doświadczenie zawodowe zdobywałem pracując przez 10 lat w Wojewódzkim Ośrodku Terapii Uzależnień i Współuzależnienia w Toruniu, gdzie pracowałem w Poradni oraz na Oddziale Dziennym Odwykowym tego Ośrodka. Od 2022 pracuje w Ośrodku Terapii Uzależnień dla dzieci i młodzieży TOTU w Karnicach, gdzie byłem też kierownikiem zespołu terapeutycznego ośrodka.

Przeszedłem własną terapię w nurcie poznawczo-behawioralnym, zaś swoją pracę poddaję systematycznej superwizji. Jestem współzałożycielem Toruńskiego Stowarzyszenia Aktywności Społecznej w Toruniu, którego przez 4 lata byłem wiceprezesem, a także współzałożycielem wspólnoty samopomocowej.

Propaguję także profilaktykę uzależnień w szkołach, gdzie przeprowadzam pogadanki zarówno dla grona pedagogicznego jak i uczniów oraz ich rodziców. Prowadzę aktywną działalność społeczną i charytatywną jako wolontariusz w kilku toruńskich Stowarzyszeniach i Instytucjach.

Certyfikaty

• Psychoterapeuta poznawczo-behawioralny
  Certyfikat Polskiego Towarzystwa Terapii Poznawczej i Behawioralnej nr 2326
• Specjalista Psychoterapii Uzależnień
  Certyfikat Krajowego Centrum Przeciwdziałania Uzależnieniom nr 2457
• Instruktor Terapii Uzależnień
  Certyfikat Państwowej Agencji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych nr 399

Staże kliniczne

• Oddział Psychiatryczny Męski – Wojewódzki Szpital Psychiatryczny Całodobowy w Toruniu
• Ośrodek Terapii Uzależnienia od Alkoholu i Współuzależnienia w Działdowie

Prywatnie

Jestem przede wszystkim mężem i ojcem – to dwie role, które definiują mnie najmocniej i nadają najgłębszy sens mojemu życiu. Bycie partnerem dla żony i przewodnikiem dla trzech wspaniałych córek to mój fundament i codzienna inspiracja.

Jednak poza życiem rodzinnym, jestem człowiekiem o szerokim spektrum zainteresowań, które pozwalają mi łapać równowagę i czerpać z życia pełnymi garściami. Od kilku lat moją wielką pasją stał się golf. To dla mnie znacznie więcej niż sport; to forma aktywnej medytacji, lekcja cierpliwości i precyzji, a także doskonała okazja do spędzenia czasu na świeżym powietrzu, w pełnym skupieniu.

Gdy szukam ucieczki w świat opowieści, wybieram kino. Jestem zadeklarowanym kinomanem, ale moje serce bije najmocniej dla polskiej kinematografii. Cenię ją za autentyczność, psychologiczną głębię postaci i ten niepowtarzalny, często nostalgiczny klimat, którego próżno szukać w zagranicznych produkcjach.

Równie ważna jest dla mnie muzyka. Nic nie jest w stanie zastąpić energii i bezpośredniej wymiany emocji, jaką daje koncert na żywo. To właśnie te chwile, gdy artysta i publiczność stają się jednością, cenię najbardziej. W domowym zaciszu celebruję dźwięki w sposób bardziej analogowy. Jestem dumnym właścicielem pokaźnej kolekcji płyt winylowych. Sam rytuał wyjęcia płyty z okładki, położenia jej na talerzu gramofonu i ten charakterystyczny, ciepły trzask to dla mnie kwintesencja relaksu.

Ostatnio do grona moich fascynacji dołączyła nowa – odkryłem uroki jednośladowej motoryzacji. Poczucie wolności, jakie daje jazda na dwóch kołach, wiatr i zupełnie inna perspektywa postrzegania świata, to uzależniające doświadczenie, które pozwala mi "przewietrzyć głowę".

Mimo tak wielu aktywności, doskonale rozumiem też wartość regeneracji. W tym dynamicznym świecie świadomie pozwalam sobie na luksus "słodkiego nicnierobienia" – chwile, w których po prostu jestem, bez planu i pośpiechu, ładując akumulatory na kolejne wyzwania.