Co to jest hazard?
Hazard według Słownika języka polskiego oznacza ryzykowne przedsięwzięcie, którego wynik zależy wyłącznie od przypadku, natomiast gry hazardowe są formą rozrywki. Rozrywki z jednej strony przyjemną i pozwalającą na oderwanie się od rzeczywistości, z drugiej strony niosą za sobą ryzyko uzależnienia się. Łączą prawa matematyki i silne emocje.
Rodzaje hazardu
Bardzo wielu ludziom zjawisko hazardu kojarzy się z grą w kasynie realnym lub wirtualnym (ruletka, gry w karty) albo z zakładami bukmacherskimi czyli obstawianiem wyników różnego rodzaju wydarzeń, najczęściej sportowych. Grę w totolotka, uczestniczenie w różnego rodzaju losowych konkursach, zdrapki, grę na giełdzie czy licytacje na platformach handlowych błędnie traktuje się tylko jako niegroźną zabawę, pewna formę rozrywki, która dostarcza przyjemnego pobudzenia. Niepokojącym jest fakt, że do bardzo często do w/w form „rozrywki” mają dostęp osoby nieletnie, chociaż zabrania tego Ustawa o grach losowych i zakładach wzajemnych.
Dlaczego ludzie grają?
Najczęstszą podawana przez pacjentów motywacją do uprawiania hazardu jest pragnienie szybkiego wzbogacenia się. Kolejnym częstym powodem grania jest chęć doświadczenia mocnych wrażeń. Ryzyko jest tym elementem hazardu, dla którego wielu zaczyna grać. Jednym z objawów nadmiernego zaangażowania w hazard jest chęć odegrania się (pomimo przeważających przypadków przegranych). Niektórzy zaangażowanie w granie traktują jako swoiste wyzwanie intelektualne (możliwość rozwoju). Tworzą systemy, metody obstawiania, śledzą poszczególne rozrywki sportowe, nabywają specjalistyczną wiedzę.
Czym jest patologiczny hazard?
Według Międzynarodowej Statystycznej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych, Rewizji Dziesiątej ICD-10 (na podstawie której pracuje polska służba zdrowia) Patologiczny hazard zalicza się do kategorii zaburzeń nawyków i popędów (impulsów). Wspólną cechą wszystkich zaburzeń kontroli impulsów jest to, że dana osoba doświadcza nieodpartego impulsu , któremu towarzyszy narastające napięcie i bardzo często rozdrażnienie. Impuls ten może być lub nie być wstępnie uświadomiony i/lub osoba może starać się go powstrzymać. Jednak w sytuacji kiedy osoba podda się temu impulsowi, ma poczucie ulgi, które może być tak intensywne, że można je nazwać stanem euforycznym.
Hazardzista – w odróżnieniu od osoby nie mającej problemu z hazardem – nie gra tylko dla rozrywki, określając sobie pewien limit gotówki, którą dysponuje. Dla nałogowego gracza istotnym elementem całej gry jest ryzyko straty pieniędzy oraz niebezpieczeństwo, jakie niesie za sobą przypadkowość gry. Wielu hazardzistów przyznaje, że czują chęć życia tylko wtedy, gdy oddają się hazardowi. Nałogowi gracze szczerze wierzą, że nastąpi kiedyś wielka wygrana, która odmieni ich życie.
Źródło: Wydawnictwo edukacyjne – parpamedia.